"De herinnering is het brood der doden". Joodse spreuk. Véro, we zullen je heel erg missen in ons clubje van de Italiaanse les, maar we gunnen je ook heel erg de rust en vrede die je nu ten deel vallen. ADDIO! Bas en Okke, hartelijk gecondoleerd en heel veel sterkte gewenst bij het pogen om dit grote verlies en de leegte die ze achterlaat met rijke herinneringen enigszins te verzachten.

Lieve Veronique, Alle leren dat we je ontmoetten, dachten we: wat een lieve en integere vrouw! We zagen je bij onze buurtjes en hoorde van Mies en Cees eveneens de warmte over jou.(Lions). De humor, warmte en wilskracht heb je van geen vreemde :-) Rust zacht lieve Veronique en je kunt TROTS zijn op Okke en Bas! Wat een team zijn jullie! Groetjes, Marijke, Raymond en Gijs

Veronique, mijn loopmaatje.. we leerden elkaar kennen als moeders van onze jongens Okke en Rutger. En we herkenden veel bij elkaar; al snel begonnen we niet als moeders van, maar gewoon als Veronique en Edith af te spreken. We hebben heel wat kilometers afgelegd (en stappen geteld). Stukjes langs het kanaal waren onze favoriet, maar ook andere plekjes als de Wamberg, de zandverstuiving, Bossche broek en Oisterwijk hebben we veelvuldig ‘ bewandeld ‘. Wat we onder andere herkenden in elkaar was een compleet gebrek aan oriënterend vermogen, wat hebben we samen een lol gehad daarom. Gezamenlijk op weg naar een open dag van de Moermanvereniging reden we zo eensgezind en weloverwogen totaal de verkeerde kant op dat we heel eensgezind en weloverwogen besloten dit nooit aan Bas en Gerrit op te biechten! We vonden elkaar vooral in onze zoektochten naar van alles: hoe leef je, wat zijn de leidraden, wat beweegt je, wat lees je, wat helpt of geneest. Niet altijd kwamen we tot antwoorden, maar in elk geval waren er geen oordelen; we konden met een open mind naar elkaar luisteren. Waardevolle gesprekken, warme belangstelling en humor. Wij, beiden van nature tamelijk "gereserveerd" in het aangaan van vriendschappen, lieten elkaar steeds meer zien van onszelf. Niet langer ging het alleen over de zonkant van het leven, maar ook over onze zorgen en kwetsbaarheden. Een van de laatste keren dat ik Veronique vroeg om een theetje te gaan drinken bij ons favoriete (want: leuk, charmant en stads) Engelse theetentje, zei Veronique dat ze niet kon maar: misschien volgende week. Maar dat kwam er niet meer van. En wat vind ik dat onbeschrijflijk erg. Lieve Veronique, wat had ik je graag langer en nog beter willen leren kennen, er zat zo veel moois in jou. Ik beloof je dat ik dat Engelse theetentje blijf bezoeken. En dan ga ik daar (geheel in onze traditie) best lang twijfelen over welk lekkers bij de thee besteld moet worden. En op het eind (geheel in traditie) me ontzettend haasten om op tijd bij school te komen. En dan ga ik op je proosten, aan je denken, en dan ga ik proberen dat verdriet dat er nu is plaats te laten maken voor blijheid en dankbaarheid, voor het feit dat je in mijn leven was. Liefs ! (de foto is gemaakt door Veronique, altijd oog voor iets moois..)

Lieve Véronique, Mijn eerste vriendinnetje, vele mooie en dierbare herinneringen, balletles, hockey, kleuterschool en basisschool. Samen elke dag naar school lopen en weer terug, heel veel gespeeld, logeren bij opa en oma in Boxtel. Veel bakplezier in de keuken en nog veel meer! Ook al hadden we na die tijd minder contact en gingen we ieder onze weg, Je bent en blijft mijn eerste grote vriendschap en daar ben ik je zeer dankbaar voor! Rust zacht! Liefs, Annette

Lieve Véronique is jaren mijn fijne collega en kamergenote bij de rechtbank Den Haag geweest. Daarna werd ons contact minder maar zo af en toe spraken/mailden/appten wij elkaar. Ik ben op je bruiloft geweest, in je huis in Den Bosch en je laatste woning. Je hebt heel wat te verduren gehad maar wat heb ik je moed bewonderd. Ik weet hoe gelukkig je was toen je Bas (weer) tegenkwam en hij in je leven bleef en natuurlijk dat je ondanks alles samen met Bas van een gezonde Okke mocht genieten. Vreselijk voor al je geliefden dat je nu niet meer lijfelijk bij hun bent. Iedereen heel veel sterkte

Lieve Véronique, Woorden schieten uiteraard te kort, maar ik probeer het toch. Ik heb altijd enorm veel bewondering gehad voor de manier waarop jij en mijn vriendje Bas jullie leven hebben geleid. Jullie zoon is het bewijs van jullie optimisme en levenslust. Wij zullen er altijd voor Okke en Bas zijn. Je bent en blijft voor altijd in ons hart, au revoir!

Beste Bart, als vrienden van Cees en Mies kennen wij Veronique al als baby. Als anesthesist heb ik haar vaak narcose gegeven bij KNO ingrepen. Later toen ze chemokuren moest ondergaan en vaak geprikt werd, vroeg ze advies omdat het prikken minder pijnlijk en beangstigend te maken. Ongeveer een jaar geleden stond een mooie blonde dame met slapend kind in de auto achter ons bij de pomp. Ze stapte op ons af om ons te begroeten. In eerste instantie herkende ik haar niet. Dat is de laatste keer dat we Veronique gezien hebben. Karel en Simone

Ik herinner mij Véronique als een warme jonge vrouw, omringd door liefdevolle ouders en broer.Onze dochter kende haar van het TBL.....zorgeloze tijden...lang geleden.Jaren van pijn volgden voor jullie allen.Veronique loslaten doet ook pijn.Ik hoop dat jullie allen de kracht zullen vinden om met dit verlies verder te leven geïnspireerd door vooral de mooie herinneringen aan jullie kind, zus, vrouw en mamma!

Lieve Véronique, Als tieners leerden we elkaar kennen via je broer Coen bij wie ik in de klas zat en ook als teamgenoot bij KeepFit. Wat een lol hebben we gehad op al die gezellige hockey feestjes en toernooien (foto is van 1988). Je warmte voor een ander, humor en positiviteit heb ik altijd zo in je bewonderd. We hebben elkaar lange tijd daarna uit het oog verloren maar via mijn moeder werd ik af en toe op de hoogte gehouden hoe het met je ging. Via Facebook kwamen we jaren geleden weer met elkaar in contact. Je was altijd erg geinteresseerd in mijn nieuwe leven in Schotland. Je schreef zo trots over je zoontje Okke en de steun van je man Bas. Ik wens ze beiden, je ouders, je broers en de rest van de familie heel veel sterkte. Veel te vroeg ben je gegaan, maar ik hoop dat je nu verlost bent. Liefs, Fenneke.

Lieve Véronique Met jou praatte ik altijd op het schoolplein. Samen met Okke heb je een mooie surprise van Finding Dory gemaakt voor Sophie Ze heeft alle potloodjes, gummetjes en het meetlatje nog. Je vroeg aan mij waar Sophie van hield, ze had net de film van Finding Dory gezien Het waren zoveel cadeautjes. Voor de zomervakantie praatte we over Okke dat hij zover kan slaan met golf en dat hij het zo leuk vind. Jullie kunnen trots zijn op zijn talent. In de schoolbieb zei je altijd hoi Sophie. Ze zegt dat ze dat zal missen en ze leeft heel erg met Okke mee net als iedereen uit de klas en van school. Voor Bastiaan en Okke en familie heel veel sterkte Groeten Marie-José Paul en Sophie uit groep 7b basisschool De Troubadour

Wat een mooie herinneringen heb ik aan mijn buurmeisje, vele serieuze gesprekken maar misschien nog wel vaker hele gezellige borrelpraat. Al die mooie momenten zoals samen naar het concertgebouw of gewoon ergens lekker lunchen koester ik enorm en zorgen voor een gelukkig gevoel als ik er aan denk. “even dansen?” was onze vaste vraag aan elkaar op gezellige avonden, die dansjes pakte niemand ons af. Een lieve en bijzondere dame is ons ontnomen, wat een enorm gemis is dit voor ons allen. Veronique, je bent een echte vriendin, ik hou van je.... nog 1 dansje? Bart

Lieve Okke en Bas, familie en vrienden van Véronique, Ik ken Véronique via mijn zoon Thijn, die bij Okke in de klas zit. Als de jongens afspraken, gingen wij thee drinken. Op een gegeven moment spraken we ook zonder de jongens af. Op maandagmiddag waren we vrijwilliger bij de Schoolbieb van de klas van Okke en Thijn. Allebei een voorliefde voor boeken, die we graag met de kinderen deelden. Ook hielden we allebei van creatief bezig zijn en schilderen. Daarom besloten we mee te doen aan een schilderworkshop van Artpub in Perron 3. Lekker vogeltjes schilderen met een drankje erbij. De lerares waarschuwde ons dat we niet onze kwast in het verkeerde glas moesten zetten, maar dat was gelukkig nog nooit gebeurd! En jawel, het kon ook niet anders, even later doopte Véronique haar kwast in haar Spa rood! Zie foto. Wat hebben we gelachen! De laatste keer dat we hebben afgesproken, gingen we met onze kinderen naar JumpXL. Konden wij lekker bijkletsen en zij lekker springen. Maar eigenlijk ging het al niet meer zo goed, je was snel moe. Maar toen ik voorstelde dat ik beter alleen met de jongens kon gaan, kwam daar niks van in! Véronique ging gewoon mee. Altijd meer gericht op mijn kleine, dagelijkse probleempjes, dan op zichzelf. Altijd gericht op genieten van het leven en eruit halen wat erin zit! Hoe hoog de berg of de toren ook, Véronique ging naar de top! Lieve Véronique, je hebt genoeg gestreden, ik zal je missen, rust zacht…

Lieve Veronique, Ik heb goede herinneringen aan jou en onze studietijd in Leiden. Je was een hele lieve, gezellige en warme dispuutsgenoot. Daarna zijn we elkaar uit het oog verloren, maar de laatste jaren hadden we weer af te toe contact via Facebook en Messenger, bijvoorbeeld over onze kinderen of onze vakanties in Duitsland. Ook hebben we nog dierenplaatjes uitgewisseld voor de AH-verzamelalbums van onze zoons. Ik wist dat je ernstig ziek was geweest, maar dit bericht kwam voor mij heel onverwacht en als een grote schok. Ik wens je gezin, familie en vrienden heel veel sterkte. Rust zacht.

Lieve lieve Veronique, Ongeveer 12 jaar geleden leerde ik je kennen. We hebben regelmatig koffie gedronken samen en dat was steeds erg gezellig. We spraken vaak over onze kinderen en alledaagse dingen. Ook zijn we ooit wezen schilderen en bloemschikken, onze kunstwerken waren niet geweldig maar wat hebben we gelachen. Je was altijd vrolijk, gezellig en belangstellend en je hebt een hart van goud. Rust zacht lieve Veronique

Lieve Veronique, Als we elkaar tegen kwamen op het schoolplein vroeg je vaak: komen jullie bij ons eten? Je nodigde ons regelmatig uit voor een borrel, diner en nog een glaasje wijn of thee erna. Bas stond in de keuken en terwijl hij de meest heerlijke gerechten kookte, konden wij lekker bijkletsen met een wijn uit Bas' voorraad. Wat hebben we gesmuld van de viskoekjes, loempiaatjes, tortillas en nog veel meer. Nog veel meer smulden we van onze gesprekken, over boeken, bioscoopfilms en muziek. Het werd nog gezelliger met de jukebox van Spotify en Sonos. Met een wijntje heerlijk muziek luisteren. Ik herinnerde me dat iedereen braaf een nieuw muzieknummer achter in de afspeellijst plaatste, maar dat jij per ongekuk altijd je voorkeursnummer meteen vooraan zette. Het gebeurde zo vaak, dat er opzet in het spel leek. Maar je was je van geen kwaad bewust. We gaan je heel erg missen, zeker je gastvrijheid, en belangstelling en grote interesse in anderen. Maar bovenal omdat je zo aardig en charmant was. Dank je wel dat we je hebben mogen leren kennen! Rust zacht lieve Veronique. We hebben een foto toegevoegd van 1 van onze vele etentjes.

Lieve Veronique, je was een bijzondere vrouw, sterk, mooi en een enorme doorzetter. Hèt nichtje van mijn kinderen Atse en Rosa. Ik koester prachtige herinneringen en zal je nooit vergeten. Zo jammer dat je er niet meer bent, zeker voor Okke en Bas en voor Mies en Cees en voor Coen en Stijn en voor Henk en Anni en voor mijn Rosa en Atse

Lieve Véronique, We leerden elkaar kennen in toen je nog in Leiden woonde en sindsdien is het contact gebleven. Als we elkaar zagen was dit altijd in combinatie met lekker eten en drinken vergezeld van mooie gesprekken of herinneringen ophalen. Dat was echt genieten! Zoals bijvoorbeeld in jullie achtertuin in 2008. Dat Bas weer in je leven kwam was een schot in de roos. Jullie vormden een geweldig team dat bekroond werd met een mooie bruiloft. Hierbij een traantje weggepink bij “my heart will go on” van Celine Dion, omdat het zo symbolisch was voor jullie onzekere situatie. En jullie vertrokken in een mooie Jaguar op huwelijksreis… De komst van Okke heeft jullie veel vreugde gebracht. We herinneren je als een lieve, innemende, hartelijke vrouw met een prachtige lach. Fysiek is nu het afscheid daar, maar in gedachten blijf je onder ons. Rust zacht Véronique. Wij wensen Bas, Okke en familie veel sterkte de komende tijd, Enno en Martine

Allerliefste dappere stoere Veronique, allerliefste dierbaren van Veronique, wat een enorm verdriet en wat een verdriet moet het voor jou geweest zijn om je dierbaren achter te moeten laten zonder dat je dat zelf al kunt.. . Ik had je zo graag nog zo veel keer meer ontmoet! ‘Via via’ heb ik je altijd gevolgd, soms hadden we ‘stiekem’ zelf achter de schermen van Facebook of via app contact en ik schrik enorm als ik nu terugkijk hoe lang dat is geleden! Dat was de tijd dat het, denk ik, ook steeds minder met je ging en het steeds moeilijker werd, om je te benaderen als ‘slechts een vriendin via via’.. af en toe een kus sturen op een onpersoonlijk persoonlijk platform.. af en toe op een bepaalde manier mijn waardering uitspreken naar je dat ik je zo sterk vond en je enorm waardeerde en je alles zo ontzettend gunde! Omdat ik soms hoorde hoe het met je ging leek het soms ongepast je iets te zeggen of te sturen omdat je het zelf niet deelde.. En wat vind ik het jammer dat ik je niet vaker heb kunnen zien. Hoe ver weg ik ook sta, je stond ook zo dichtbij.omdat ik je ‘volgde’, je bewonderde voor je dapperheid en je enorm waardeerde om je kracht er toch alles uit te halen en te genieten samen met Okke en Bas! Onze laatste ontmoeting was denk ik bij Dotan in Paradiso! Zo veel te lang geleden... Ik koester die herinnering; een avond met al jouw lieve vriendinnen om je heen, jij was de dappere die daar ook weer ‘stoer’ stond of het normaal was. Terwijll wij van boven af keken hoe Dotan zich door de zaal heen zong stonden wij te kletsen.. vast over van alles maar niet over jouw gezondheid.. En toen ik de kans kreeg kon ik toch weer stiekem mijn waardering naar je uitspreken.. maar daar ging de avond niet over, die ging over Dotan en over een andere lieve vriendin.. en voor mij klinkt hij nu als een hele mooie herinnering aan de laatste avond met jou! Ik had je zo graag nog zo veel vaker ‘via via’ tegen gekomen! Xxx Heel, heel veel sterke voor jullie allemaal en speciaal voor Okke en Bas en alle andere dierbaren! Veel liefs Corine

Lieve Bas, Okke en familie, heel veel sterkte gewenst. Ik kijk met fijne herinneringen terug op de tijd dat ik Véronique leerde kennen bij de rechtbank en ook in de tijd daarna hielden we nog contact. Ik denk met liefde aan haar terug, zoals dat zo mooi werd verwoord in de herrinneringsdienst. Hartelijke groet, Elinore

Véronique zat inmiddels alweer twee jaar bij de Bondgirls. Één keer per maand kwamen we bij elkaar. Voor de gezelligheid en het lotgenotencontact. Het waren soms pittige thema-avonden waarin we lief en leed met elkaar hebben gedeeld. Ook was er veel ruimte voor plezier en gezelligheid tijdens de vele leuke uitjes - een filmavond, een kerststukje maken, kleur- en stijl-advies, de verwendag en de lunch. Het waren altijd bijzondere ontmoetingen met een lach en een traan. Wij hebben Véronique leren kennen als een charmante, bescheiden, intelligente en lieve dame. Het spreekwoord stille wateren, diepe gronden was op Veronique zeker van toepassing. Stil en observerend in een groep. Tijdens 1-op-1 contact gingen de gesprekken veel diepgaander en leerde je haar persoonlijk echt kennen. De vriendschap met Véronique zit voor altijd in ons hart. Tot ooit! De Bondgirls Eveline, Linda, Frauke, Lonneke, Rashmi, Ingrid, Jennifer, Chantal, Debby & Kirsten

Bij de Bondgirls heb ik Veronique leren kennen. We zagen elkaar in groepsverband en spraken ook soms samen af. Wat was je een lieve vrouw. Iemand die oprecht naar je luistert. Ik vond het heel fijn om met je te praten over allerlei gewone dingen maar zeker ook over hoe het is om ziek te zijn en daarmee te leren leven. Ik vind het fijn dat ik je heb leren kennen, helaas veel te kort. De laatste keer dat ik je zag, samen in de tuin in de najaarszon met een kopje thee en ons haakwerk, daar denk ik heel graag aan terug. Lieve Bastiaan en Okke, ik wens jullie heel veel sterkte met dit verdriet. Eveline van Hal

Lieve Okke, Bastiaan en familie, Wij wensen jullie zoveel sterkte met het verlies van jullie lieve, mooie Veronique, vrouw, mama, dochter, zus. Die keer, kortgeleden dat Nour bij jullie mocht eten en hoe lief en leuk hij dat vond, voor mij niet bekend dat Okkes moeder ziek was. Dat maakte me nog triester maar het juist zo lief vindt dat jullie dit ook voor de kinderen deden. Had ik het maar geweten dan had ik graag iets terug willen doen. Heel erg bedankt dat Nour bij jullie nasi mee mocht eten. We wensen jullie nogmaals zoveel sterkte. Alwi, Geertje en Nour

Lieve Véronique, Prachtige vrouw, Bescheiden, zachtaardig, Zo ken ik jou. Betrokken, belangstellend, zorgzaam en trouw, Geweldige moeder, Zo herinner ik me jou. Véronique 1981. We moeten weg, de familie staat te wachten. Véronique komt van de trap geschreden in het fysiek aangepaste tempo, zingend: " Opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats maak plaats, ik heb zo'n ongelofelijke haast!". Onverstoorbaar en hilarisch. Een prachtige herinnering.

Lieve Veronique, in de cursus Italiaans, gegeven door Donatella, zag ik je voor de eerste keer en je maakte toen op mij een koninklijke en waardige indruk. Nu ik je doopnamen en je voornaam lees, wordt die indruk opnieuw bevestigd. We hebben een aantal keren over dat akelige ziektebeeld gepraat en ik hoopte ontzettend graag dat er 'iets' gevonden zou worden om je beter te maken. Vond je zo'n stijlvol en zuiver iemand; van zulke mensen kun je niet genoeg op aarde hebben! Als troost voor je man Bas en zoon Okke: iemand zei ooit tegen mij: "als je kijkt in de ogen van baby's, dan weet je waar je vandaan komt." Neemt niet weg dat ik geschrokken ben van je vertrek. Wist niet van de uitvaart, anders was ik zeker gekomen Je bent een onvergetelijk iemand, zal je dus nooit vergeten.

Lieve Veronique, Uren en uren knus naast elkaar in de bioscoop. Jij altijd rechts van mij zodat je mijn stiekeme gesmiespel tijdens de film kon horen. Zo fijn om samen te genieten en heel soms een film gewoon niet te begrijpen. Hoeveel films zouden we samen hebben gezien de afgelopen 15 jaar? Alle mooie gesprekken ervoor, erna met een kop thee, koffie, een biertje. Donderdag 31 augustus jl. gingen we naar Julliet, Naked. Voor de allereerste keer, zei je me dat het niet goed ging en was het niet mwoh, moesten we even wachten bij de deur omdat je benen niet deden wat je wilde. Achteraf denk ik dat ik weet wat ik had willen zeggen, gewoon precies hetzelfde omdat dit jouw manier was en we het allebei wel wisten zonder het te zeggen. Geen medelijden lief vriendinnetje. Je bent een sterke stoere attente liefdevolle prachtige vrouw. Dank je wel voor de laatste film samen want ik weet dat je het uit je tenen hebt moeten halen, naar de film ipv te cocoonen thuis met je mannetjes. Dank je wel voor je vriendschap. Ik ga je ontzettend missen. Lieve Bas, Okke, Cees en Mies, Coen en Stijn, Veronique wist zelf denk ik niet hoeveel ze voor zovelen heeft betekent. Jullie zijn zo terecht zo trots op jullie dochter, snoesje, echtgenote en aller aller liefste mama. Kus Kirsten

Lieve Bastiaan en Okke, gecondoleerd met het verlies van Veronique! Ik vond Veronique altijd heel lief als ik bij Okke speelde. Ze maakte hele lekkere tosties en ik kreeg soms zomaar, net als Okke, ook een cadeautje, bijv. een kleine squishy. Ooit vertelde ze me dat zij ook een broer heeft die Stijn heet, dat vond ik leuk. Heel veel sterkte. Snel weer een keer afspreken Okke? Liefs van Stijn

Lieve familie van Veronique, wat een verdrietig bericht lees ik op Facebook. Ik heb Veronique leren kennen toen ze solliciteerde als juridisch medewerker bij de familiesector van de rechtbank Den Bosch. Dat zal ergens tussen 2002 en 2005 geweest zijn. Ik was daar toen hoofd juridische ondersteuning. Zij maakt grote indruk op ons door haar achtergrond en ervaring en ook omdat ze direct in het sollicitatiegesprek vertelde over haar ziekte en dat ze het zou begrijpen als we daardoor haar niet zouden aannemen. We hebben haar wel aangenomen en daar geen spijt van gekregen. Ze was goed in wat ze deed, een prettige collega en heel gedreven. Helaas werd ze inderdaad weer ziek in die periode. Ik ben met twee andere collega's nog bij haar ouders op bezoek geweest toen ze daar aan het herstellen was. Kort daarna ben ik naar ander werk overgestapt en heb ik Veronique niet meer ontmoet. We hebben wel contact gehouden via Facebook en stuurden elkaar een enkel berichtje. Ik was blij te lezen dat ze een gezin kon stichten en het fijn had in het Bossche. Nu te lezen dat ze er niet meer is, is een schrok. Ook omdat we leeftijdgenoten zijn. Lieve Veronique, ik ben blij dat ik je heb ontmoet. Voor mij was je een openhartige, wijze, betrokken vrouw. Ik weet niet hoe je laatste jaren zijn geweest. Ik hoop dat je enorm van het leven hebt kunnen genieten en van je gezin en dat je rustig bent overgegaan. Rust zacht. Veel sterkte voor jouw familie. Hartelijke groeten, Marije

Lieve Véronique, Vriendinnetjes vanaf het moment dat wij in de Lisztgaarde kwamen te wonen in 1985. Talloze uurtjes hebben we samen doorgebracht, wat hebben we elkaar in die tijd veel verteld en gedeeld met elkaar. Het is ook in die tijd dat je Bas voor het eerst hebt ontmoet en wat ben ik blij dat ik je telefoonnummer aan hem kon geven jaren later in de trein. Dank je wel voor de talloze dierbare herinneringen, voor altijd in mijn hart! x

Lieve Veronique, Jij bent mijn grote nicht. We verschillen 8 jaar. Van mijn kinderjaren herinner me een lieve, bescheiden en teruggetrokken nicht. Toen ome Cees mijn beugel gezet had en ik regelmatig op controle kwam gingen papa en ik ook altijd nog even bij jullie thuis naar binnen om hoi te zeggen. Ik herinner me dat jij een keer in je eentje aan het avondeten was. Papa vertelde mij laten dat je nogal langzaam at en dat de rest al enige tijd van tafel was. Hahaha dat is me altijd bijgebleven. Gek hoe je sommige dingen niet vergeet. Toen Kirsten ging studeren in Nijmegen mocht ik ook een keer mee naar een feest waar jij, Coen en Stijn ook waren. Dat vond ik erg leuk want ik zag een kant van je die ik nog niet gezien had. De foto die ik toegevoegd heb is genomen op de bruiloft van Thomas en Tavie. Dat was een top avond. De pinksterweekenden met familie Hazenberg waren volgens mij iets waar we beide van genoten. Even bijpraten, kampvuur, BBQ en de ongedwongen sfeer. Daar zag ik hoe dol je op Okke was. Een moeder uit duizenden. Samen met Bas een fantastisch gezin. Lieve Veronique..... nu moeten we afscheid nemen. Jouw boek is geschreven. Wij kunnen enkel nog terug lezen in de hoofdstukken die samen jou leven vormden. Ik zal je missen. Zonder jou zal het nooit meer hetzelfde zijn. Veel liefs Linda PS1: ik heb papa gevraagd om je te helpen en bij je te zijn. Mocht dat zo zijn dan heb je in ieder geval fantastisch gezelschap. Geef hem maar een knuffel van ons. PS2: veel lieve groetjes van Amber en Hidde, die vinden het ook maar niks dat jij er niet meer bent.

Veronique, mijn gezellige en altijd goedlachse dispuutsgenote! Wat hebben we tijdens onze studententijd een lol gehad met de meiden van het dispuut. Ik zie je nog voor me verkleed als strenge dokter bij de ontgroening, swingend tijdens het opnemen van een videoclip en gesminckt als pierrot bij één van de vele activiteiten die we met Complexe hebben ondernomen. Leuke activiteiten, vele biertjes, slap geouwehoer en vooral veel lachen. Zo zal ik me je altijd blijven herinneren. Sandra Zirkzee

Beste Okke en Bas, We waren erg onder de indruk van de afscheidsviering in de St. Jan. Wat is er mooi gesproken, wat was de muziek emotioneel, wat was het een prachtig afscheid van een prachtig mens. En zo herinneren ook wij Veronique, als een prachtig mens. Ze was altijd bijzonder geïnteresseerd in de ander en kon als geen ander luisteren. Een warme persoon met het hart op de juiste plaats. Ze heeft een bijzondere plek in ons en ieders hart. We hebben gezocht naar een leuke foto. We hebben een foto gevonden van Pinksteren. Ze staat daar midden tussen de familie die haar heel dierbaar was. Een familie die haar nooit zal vergeten. Wij wensen jullie heel veel sterkte bij dit enorme verlies. En natuurlijk zijn jullie altijd welkom in Zutphen. Troost Als morgen niet meer is, en geen dageraad nog komt, verdampen dromen in wolken, tranen die als regen binnensijpelen in harten met warme gedachten Als verdriet steeds weer komt knagen, herinner je dan de mooie dagen, pijn en herinnering, beide blijven, maar op een dag zal je zien dat de kracht van de herinnering alle pijn met een glimlach bedekt Veel liefs: Mary, Hein, Edson, Taiz, Alisson en Jackson.

Lieve Bas en Okke, Onze herinneringen aan Véronique zijn vooral van lang geleden. De tijd waarin zij samen met Coen en Stijn speelde met onze kinderen Hein, Joep en Hanneke op de stranden van Cap d’Agde. Een reeks van jaren vierden onze gezinnen toen onbezorgde, heerlijke, zonnige vakanties aan de Mediterranee. In de latere jaren waren de contacten beperkt, maar via Mies en Cees bleven we nauwkeurig op de hoogte van de moeilijke tijden die Véronique moest doormaken. Ze deed dat als een voorbeeldige, krachtige vrouw, waarvoor we alleen maar diep respect konden hebben. En temidden van alle ellende was jij daar, Bas, en hebben jullie samen intens mogen genieten van jullie zoon Okke, het mooiste geschenk dat het leven haar heeft gebracht. Zo zullen we ons de grote Véronique herinneren. Bas, je hebt het fantastisch gedaan. We wensen jou en Okke heel veel sterkte en alle goeds. Ineke, Cees, Hein, Joep en Hanneke Roovers

Lieve Véronique, lieve vrouw met zoveel innerlijke kracht en schoonheid. Je bent een van mijn oudste en dierbaarste vriendinnen en we gaan je heel erg missen. Wij ontmoetten elkaar in 1990 voor het eerst bij onze repetitor Elferink in Den Haag want we moesten wel onze propaedeuse halen het tweede studiejaar.. het eerste jaar hadden we weinig gepresteerd, op studiegebied althans… We zijn daar allebei gegrepen door het mooie systeem van het burgerlijke recht, waarin wij ook beiden uiteindelijk zijn afgestudeerd. Wat hebben wij verder een plezier samen gehad, gezellige etentjes met drank en ik herinner me goed onze tocht naar Lorre en Sociëteit Phoenix in Delft, waar we bijna de brandslang op ons gezet kregen en we stropdassen afhandig hadden gemaakt bij enige heren.. mooie tijd. Maar ook de standwandeling die we met Enno samen maakten in Zeeland, toen Werner en ik daar woonden en je ons vertelde dat je ziek was. En de vreugde dat je Bas had teruggevonden, toen we Bas en jou bezochten in Amsterdam, de prachtige huwelijksdag en de komst van lieve Okke. Jij was duidelijk niet jouw ziekte, maar jezelf. Wij wensen jouw Bas en Okke, je ouders, broers en verdere familie en vrienden heel erg veel sterkte bij het grote verlies dat jij niet meer hier fysiek aanwezig bent. Je bent in ons hart.

Lieve Veronique, Ruim 5 weken geleden zag ik je voor het laatst. Met behulp van Bas wist ik een date bij jullie thuis te regelen. (Bas, ik ben je hier oneindig dankbaar voor). Het was een mooie zomeravond en we dronken thee in jullie tuin. Zorgvuldig kozen wij onze woorden om het onbespreekbare heen. Je was dagboeken aan het herlezen en we haalden herinneringen op. Losse woorden waar voor ons een heel verhaal achter schuilt. Waar we nog steeds om konden lachen. Wanneer Okke op een dag nieuwsgierig wordt naar hoe ik je kende, zal ik hem dat graag vertellen. Toen ik je vroeg of je wat wilde delen over hoe het met je ging, zei je liever niet. En vertelde daarna toch over je energie die zo achteruit ging, en dat je benauwd was. Je sprak vol liefde over Bas en Okke, en liet ook iets van je zorgen zien. De knuffel die wij elkaar gaven bij het afscheid staat in mijn geheugen gegrift. En toen ik wegreed besefte ik dat dit de laatste keer kon zijn geweest. Maar ik hoopte zo van niet. Ruim 2 weken later kreeg ik je laatste app, een hartje. Ik heb keihard gehuild. Lieve Veronique, 1000 hartjes terug. In gedachten gaan de gesprekken met jou nog steeds door en hoor ik je stem en lach. Ik mis je zo ontzettend.

Lieve Véronique Met jou was het altijd een feestje. Letterlijk omdat wij samen heel wat mooie momenten met de familie hebben beleefd. Wij vierden samen verjaardagen, een huwelijk, Doopsels en Communies. Figuurlijk omdat Ik me er altijd op verheugde om jou weer te zien. Het was dan meteen goed en we pakten op waar we de vorige keer gebleven waren. Wij samen peettante van Aimée, dat zorgde voor een extra speciale band. Ik mis je, maar troost me aan de gedachte dat de mooie herinneringen aan jou voor altijd blijven.

Lieve Véronique, Als iemand aan ons vroeg: “Waar kennen jullie elkaar van?” Dan was ons antwoord altijd: “Van de bushalte!” In het najaar van 1989 kwamen we elkaar tegen bij die bewuste bushalte op Leiden CS, op pad naar onze Rechtencolleges. Als jouw fiets niet weer eens een lekke band had gehad (story of your life...), waren we elkaar waarschijnlijk nooit tegengekomen. Door jou ben ik lid van Quintus geworden. We kennen elkaar dus al bijna 30 jaar. En ook al hadden we de laatste jaren niet zo vaak contact meer, ik vind het onvoorstelbaar dat je er nu niet meer bent, want je maakte altijd deel uit van mijn leven. De afgelopen dagen ben ik alle brieven, kaarten, foto’s, e-mails en facebookberichten die je mij ooit stuurde, gaan opzoeken en herlezen. Heel bijzonder om zo terug te kunnen denken aan bepaalde periodes. De beginjaren in Leiden waren geweldig en vrolijk: zoveel films samen gezien, drankjes gaan drinken, zo vaak samen gaan eten op Quintus, Augustinus, of pasta bij Odessa. Van zelf koken waren we allebei geen fan, en zo waren er nog wel meer dingen waarin we veel op elkaar leken. We hadden in Leiden elk ons eigen kringetje, maar los daarvan bleven we altijd samen afspreken. Al lezende zag ik ook de meer ingrijpende dingen uit onze latere levens voorbij komen. Soms was het duidelijk fijner om ergens over te schrijven dan om de telefoon te pakken. Het is goed om van alles zo te kunnen herlezen. Ik had soms de neiging om hardop tegen je te zeggen: “Oja, dát, weet je nog?”, en het liefst dan daarna samen te schateren van het lachen. Op je Pinterestaccount zag ik een toepasselijke spreuk: “Wat je in je hart bewaart, raak je nooit meer kwijt.” Lieve Véronique, ik wil geen afscheid nemen, maar voorlopig is dit het dan. Dag meiske ♡♡♡ Veel liefs en kracht voor Bas en Okke, families Hazenberg en Te Wierik, en iedereen die haar mist. (de foto is van april 2006, genomen in de stationsrestauratie op Leiden CS, toen we allebei in het LUMC moesten zijn)

Mijn herinneringen aan Véronique beginnen in Den Haag in 2001, toen ze aan de Jacob v/d Doesstraat 101 kwam te wonen. Dit was een herenhuis waar zij de benedenverdieping betrok. Ik woonde op de tweede etage. We gingen regelmatig uit eten of bij elkaar eten en we zijn ook naar de film Memento geweest. Die vonden we allebei erg bijzonder, las ik in mijn dagboek. Ze is ook begonnen met een cursus fotografie en in deze tijd kreeg ze verkering met Bas. Die was daar ineens! Dat verhaal herinner ik me nog wel. Na haar en mijn verhuizing hebben we contact gehouden en zagen elkaar ongeveer jaarlijks. De onderbeenamputatie en de strubbelingen met de prothese hadden wel impact op haar. Dit was een nare periode. Ze was blij dat ze uiteindelijk de rolstoel uit kon en dat ze weer kon lopen en er minder naar haar en Okke werd gekeken met die zielige blikken. Dat vond ze echt niet leuk. Ik weet ook dat ik heel blij was met de leuke kaarten die ik kreeg. Hier was Véronique héél attent in. Er stond ook altijd een persoonlijke tekst geschreven op de kaart. Dat voelde altijd heel warm aan. Ik heb een foto toegevoegd van de kaarten die ik heb bewaard. Vorig jaar november ben ik voor het laatst op bezoek geweest bij Véronique, Bas en Okke. Bas had weer een lekker maaltijd bereid en Okke heeft nog een mooi liedje voor mij gespeeld op zijn gitaar. Hij was sinds kort bezig met gitaarles. Ik heb het met Véronique toen gehad over het geloof en het volgen van een Alpha kring. Hier was ze wel mee bezig, verdieping in het geloof. Ik was toen ook aan het daten en dat vond ze ook heel erg interessant en wilde graag op de hoogte worden gehouden. Dank je wel lieve Véronique voor je warme vriendschap en de leuke dingen die we samen hebben gedaan! Wat fijn dat ik dat heb mogen meemaken.

Dat is even schrikken; omdat mijn eigen zoon aan zijn studie is begonnen, kwamen er herinneringen boven aan mijn eigen studententijd en aan mijn huisgenoten aan de Maredijk 89a in Leiden. Ik ging het internet op en kwam hier terecht. Veronique was mijn bovenbuurvrouw. We hebben niet lang bij elkaar in huis gewoond, van september 1991 tot maart 1993 ongeveer. Ik herinner me Veronique als een wat chaotische studente die lange telefoongesprekken voerde en 's avonds de trap af kloste op weg naar Quintus. Ze vergat daarbij nog wel eens de, voor gemeenschappelijk gebruik bestemde, telefoon weer terug te zetten of haar radio uit te doen. Daar genoten wij huisgenoten dan de hele avond en nacht nog van. We woonden met 5 meiden in een huis. Veronique is de tweede die er niet meer is. Dat is onbevattelijk. Ik wens iedereen die verdriet heeft om haar, veel sterkte en kracht.

Enkele hypnotherapie-sessies gedaan met Veronique, met als doel haar lichaam en geest te ontlasten, antwoorden vinden. Dat waar we nog aan zouden gaan werken werd aan het eind te vermoeiend voor haar. Ik zag de lijfelijke achteruitgang ... Ik had een diepe klik met haar, ook door haar openheid die nodig was voor de sessies. Een zeer bijzondere vrouw, meer gericht op anderen dan op haarzelf. Veronique, ik mis je echt ! Ik wens haar familie een focus op de mooie herinneringen toe.