Wat zal ik je vrolijkheid, optimisme, humor maar ook je raad en serieuze gesprekken die we hadden missen. ik leerde je 25 jaar geleden kennen als vertegenwoordig....je was bijzonder goed in je vak en had een enorme drive en passie voor je werk. met diezelfde passie hebben we kunnen zien hoe jij in de Maartenskliniek aan je herstel werkte, echt bewonderenswaardig hoe je dit deed! We hebben zulke mooie herinneringen, speciaal ook aan onze buitenlandse trips die we gemaakt hebben! Wat voelt het oneerlijk dat je op zo'n jonge leeftijd niet meer bij ons bent....wat zal ik je missen! Bedankt voor alles! .....het is onmogelijk om iemand te vergeten die zoveel gaf om te herinneren......

Toch nog onverwacht snel is Ron ons ontvallen. Ons tennisgroepje, met ook nog Marcel en Robert, stopte acuut toen Ron voor de eerste keer geveld werd. Geschrokken, verbluft als we waren konden we toen nog hopen op een voorspoedig herstel. Ron liet niets aan het toeval over en knokte zich via allerlei therapie vooruit, maar tot een volledig herstel mocht het helaas niet komen. Hij vocht, liet niets aan het toeval over. Wat toen overbleef was Ron die genoot van alle aandacht die hij kreeg. Steeds beter was hij in staat om zijn kenmerkende grappen en grollen te laten horen en vertelde hij over zijn successen zoals toch maar weer autorijden. Hij glom ook als we tennisherinneringen ophaalden. Fameus waren zijn onverwachte slagen in hoeken waar we net niet stonden. Zijn lachsalvo's volgden op die losjes geslagen ballen. Hij wilde altijd winnen en als het even kon wilde hij het spelletje spelen met de sterkste van de andere 3 maten. Na een uurtje tennis was er altijd aandacht voor ieder persoonlijk en wisselden we nieuwtjes uit en deelden we ook onze passie voor (snelle) auto's en F1. Pakje fris bij de hand. Die herinneringen blijven, mede ondersteund door die wazige foto van maandag 10 februari 2003 toen we tussen 22 en 23 uur in een sporthal in Schijndel een potje speelden. Ron, een blije, gezellige, warme, vriendelijke vent. Nu hij er niet meer is verlies je veel. Met deze tastbare herinnering laten we hem voortleven. Fijn dat ik mocht kennen. Tot ziens Ron.

In het team van EAS Benelux hebben we je altijd als een optimistische, vrolijke, gedreven collega gekend. Het was fijn om met je samen te werken. In de Maartenskliniek en thuis hebben we nog vele herinneringen besproken en je was enorm gedreven om er het beste van te maken. Dan maar online allerlei producten aanbieden en verkopen, je had er veel lol in. Het was knap om te zien hoe het je, ondanks alle tegenslagen, toch lukte je leven voort te zetten. Je hebt een diepe indruk achtergelaten en er is vaak over je doorzettingsvermogen gesproken. We zullen je nog lang herinneren. Collega's EAS Benelux Veldhoven

Ron bracht gezelligheid in de straat. Hij kwam graag op een feestje of zoals aan het begin van het jaar nog op de straatborrel. Ron was ook altijd in voor een praatje en vertelde en ouwehoerde graag. Voor onze kinderen spaarde hij dit voorjaar nog de voetbalplaatjes van de Plus. Vijf jaar geleden, de eerste CVA was een hele schok. Dat iemands leven zo totaal kon veranderen … Enorm respect hadden we voor Ron toen het moment kwam dat hij in zijn eentje door moest en wat mooi dat zijn zussen en moeder het mogelijk maakten dat hij in zijn huis kon blijven wonen, want dat wou hij zo graag. Respect hadden we voor zijn enorme drive en doorzettingsvermogen om, met de benodigde hulp, zelfstandig te kunnen blijven wonen. We waren blij voor hem toen Willemien in zijn leven kwam en hadden hun graag meer tijd samen gegund. Wij condoleren jullie allen en wensen jullie heel veel sterkte. In het bijzonder Thijs en Noor, hij was trots op jullie. Jullie zijn eigenlijk nog te jong om nu al je vader te moeten missen.

Lieve Ron, Joep en ik hebben jou pas echt leren kennen bij het overlijden van je moeder. Vorig jaar zijn we nog bij je geweest in de Maartenskliniek. Je vertelde toen wat er met jou aan de hand was. Je hoopte, als je weer een beetje was opgeknapt, met de auto naar Den Haag te komen. Dit heeft helaas niet zo mogen zijn.

Lieve Ron, wat gaan Roland en ik je missen! Toen we drie weken geleden te horen kregen dat je wéér door een infarct was getroffen stond onze wereld even stil. Ik(Kristel) kon hier vervolgens niet goed mee omgaan.(Wellicht door mijn eigen hersenletsel?) Wie weet........... Ik heb je daarna nog een afscheidsbrief geschreven waarin ik heel mijn ziel en zaligheid heb gelegd dus daar hoef ik het in dit bericht niet meer over te hebben. Bij ons volgend Maartenskliniekkliek etentje ben je natúúrlijk in onze gedachten en proosten we op jóú! Bijgevoegde foto is van ons laatste etentje bij de Griek in Nijmegen. Rust zacht lieverd en voor alle nabestaanden heel veel sterkte en kracht gewenst, hopelijk kunnen jullie als familie er voor elkaar zijn!

Lieve Ron, Het leven is een feest, je moet alleen zelf de slingers ophangen..... Dat was jouw motto en jij hing die slingers op! Alleen, wie hangt nu die slingers op nu jij er niet meer bent? We hebben vrijdag met de sportgroep herinneringen opgehaald aan jou. Hoe erg we je gaan missen: je humor, je toespraken en grappen, jouw aanwezigheid! Iemand noemde jou een levenskunstenaar om de manier hoe jij in het leven stond ondanks de beperkingen die jij ook had van je CVA. Ik heb 3 jaar lang intensief met je mogen werken als fysio en dat was altijd bijzonder gezellig. We hebben veel gelachen en veel mooie gesprekken gevoerd tijdens onze wekelijkse wandeling naar de vijver. Jeetje Ron, wat ga ik dat missen, maar weet dat ik die prachtige momenten nooit zal vergeten! Lieve Ron breng daarboven net zoveel vreugde als je hier hebt gedaan! En voor alle nabestaanden; heel veel sterkte gewenst in deze zware periode!

Beste Ron, Acht weken lang hebben we in 2011 met elkaar opgetrokken in de Maartenskliniek. Door dik en dun, lief en leed elkaar door de moeilijke tijd heen getrokken. We verlieten op dezelfde dag (16 september 2011 ) de kliniek om vervolgens nog een halfjaar te revalideren. Veel gein, maar ook serieuze gesprekken. Nadien zijn we nog een paar keer wezen eten en ondanks de tegenslagen werd dit eten volop geserveerd met humor en optimisme. Ron rust zacht en tot ziens. Lex Lap

Beste Ron, Bewondering hebben we voor hoe jij in het leven stond. Je had een sterke wil en was eigenlijk altijd optimistisch. Veel plezier hebben we samen gehad tijdens onze "eetdates " en ook was het leuk om met jou de Rivierenlandrally en andere ritten te rijden. Het was fijn om te zien hoe gelukkig je was toen je Willemien leerde kennen. Op onze laatste " eetdate " hebben we met zijn allen de stoute schoenen aangetrokken en hadden het heel gezellig. We zullen nog heel vaak aan je denken.

Beste Ron, Helga en ik schrokken toch toen wij het bericht kregen, dat je overleden was. Wij wisten wel van je ziekte en wat je allemaal moest doormaken. Ik (Piet) heb een half jaar (1996/1997) bij jullie ingewoond. heb toen jullie gezin als vrolijk en gelukkig leren kennen. een voorbeeld hiervan is, dat wij bij het toetje na het eten op een gegeven moment allemaal de vla met de lepel naar elkaar smeten. Wat een kliederboel, maar wel veel lol. Daarna ben ik je uit het oog verloren. Hoorde wel de verhalen. Bij het overlijden van je moeder hebben wij elkaar gesproken. Door je verhalen kreegen wij bewondering van je doorzettingsvermogen en je toch opgewekte levenshouding. Woj spraken af dat jij met jouw vriendin ons zou bezoeken. Echter dat mocht er niet meer van komen. Rust zacht, Ron

Omdat ik niet op de dag van het afscheid kan zijn,heb ik voor Ron dit gedicht gemaakt. Ron Geloven-verliezen-opnieuw oppakken Ervoor gaan -loslaten Opnieuw geloven-waarin? Hoopvol -vechtend-winnend-verliezend! Weer ervoor gaan! Verwachting-teleurstelling-opnieuw oppakken! Eervol-verloren en toch gewonnen,naar de finish! Begeleid door velen of alleen!! Eindigen met datgene WAARVOOR JE HEBT GELEEFD! Jan

Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik moet zeggen… Dit nieuws kwam niet geheel onverwachts maar desondanks blijft het een vreselijk bericht. Bij elk afscheid wordt een herinnering geboren. De vele herinneringen aan Ron zullen het verdriet verzachten. We hebben als collega’s nauw samengewerkt en veel met elkaar gesproken. Jouw positiviteit en doorzettingsvermogen hebben je ver gebracht. Het is zo onwerkelijk dat je niet meer onder ons bent… Rust zacht Ron

ik heb Ron pas twee keer ontmoet bij Willemien. Ik heb hem als een super positief mens ervaren. Ron had veel plannen voor de toekomst. Altijd maar weer knokken om zo goed mogelijk zelfstandig door het leven te gaan. Diepe bewondering. Lieve familie, vrienden, buren, Moeilijke dagen geven herinneringen kracht de steun van vrienden en de liefde van dierbaren biedt inwendige troost Mijn medeleven

Beste Ron, We zijn in juli vorig jaar naast je komen wonen en wij konden het erg goed met elkaar vinden! . We hebben helaas niet de kans gekregen om langer buren te zijn... Ik hoor het je nog zeggen... Ken je iemand anders die na zoveel aanslagen op zijn lichaam er nog zo bijloopt....? Ondanks de korte tijd dat we naast je mochten wonen zullen we je nooit vergeten Ron! Erwin en Eefje Vieracker 6 Malden

Ron heeft gisteren een waardig afscheid gekregen en dat heeft hij ook helemaal verdiend. Wij willen de familie een hele dikke pluim geven voor de geweldige 'viering'. Het respect voor alle mensen die een belangrijke rol hebben gespeeld in Ron's leven heeft ons aangegrepen en doet ons erg goed. Chapeau!!!! Heel veel sterkte allemaal.

Op 25 september 2015 organiseerde Congressen MetZorg het CVA congres voor verpleegkundigen. Daar heb ik Ron mogen interviewen over zijn CVA (s). Ron maakte indruk door zijn openhartigheid, maar ook zijn gevoel voor humor viel gelijk op. Humor om te overleven. Dat maakte ons gesprek op het podium zo bijzonder en dat werd door de aanwezige verpleegkundigen hoog gewaardeerd.Dankzij Ron werd het hele congres de patiënt niet meer uit het oog verloren. Met twee trotse zussen in de zaal werd het een speciale dag voor Ron, maar ook voor ons.

Beste Ron, Ik heb je 8 jaar geleden leren kennen door Conny en had meteen een klik met jou. Deelde met jou de passie van werk en auto's en er was geen onderwerp waar we niet over konden praten. Het klusweekend waar we met meerdere je huis onderhanden namen om de klusjes op te knappen wat jezelf niet meer kon doen. Wat hebben we een hoop lol gehad. Weet nog goed dat je vorig jaar op de verjaardag kwam met Willemien en ik je mijn nieuwe auto liet zien de audi a4 cabrio en samen een stuk hebben gereden. Ik zei nog "Ron jij rijd" en jij zei "volgende keer ben nu te vermoeid na de lange rit heen." En met ons volgend bezoek naar jou stapte je vol trots achter het stuur. We leken wel 2 kleine kinderen. Hoop lol, jij rijden en een toeristische route door de omgeving bij jou. Eindigend bij het vliegveld voor een heerlijk ijsje, was een mooie moment. Ron, ben blij dat ik je heb leren kennen en we gaan je missen

Lieve RON, WE DOEN HET SAMEN Dat was de tekst die je 3 jaar geleden met de foto stuurde naar mij. En dat hebben we gedaan, vanaf je eerste CVA tot en met je laatste. Elke keer heb je keihard gewerkt en geknokt om meer uit je zelf te halen en om weer zelfstandig in je eigen mooie huis te wonen. Gek idee dat je nu klaar bent met knokken, maar ik hoop dat je daarboven op een wolkje nog kunt genieten en met al je humor en gezelligheid de boel nog lekker op stelten kunnen zetten! We zullen je missen! Sterkte voor de hele familie en alle vrienden!! Franka

Ha fijne vriend, Mijn allerbeste-liefste-fijnste-oprechte vriend wat mis ik je al, je appjes, jouw duimen omhoog, jouw lach en zelfspot. Ik betrap mezelf erop dat ik zo graag over jou vertel, zoveel wat we hebben meegemaakt en ook hebben gedeeld van en voor elkaar. 18 jaar hebben we gevuld met mooie, verrassende, impulsieve ontmoetingen. De mooiste zal voor altijd bij me blijven en dat was mijn verjaardag 12 jaar geleden. Jij had alles zo geweldig geregeld op mijn werk dat ik vroegtijdig mocht meegaan met jou, fiets bij jou op de auto en naar huis. Compleet overrompeld gingen we op weg...na een lange rit reden we naar macdonalds in A'dam bij de Arena in de buurt. We moesten snel eten zei je want "het" ging zo beginnen, we stapten weer in waarna jij de parking binnenreed en wij vervolgens de boulevard opliepen. Ik zei tegen jou... We hebben toch niet in A'dam gegeten om naar het voetballen te gaan kijken

Beste Ron, De afgelopen jaren hebben we je met regelmaat mogen ontvangen op de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen. Je was als 'ervaringsdeskundige' te gast en deelde dan jouw ervaringen. En wat is dat gewaardeerd! Je wist iedere keer weer de studenten en ons te boeien met jouw verhalen; jouw openheid, vriendelijkheid en vastberadenheid hebben veel indruk gemaakt. We leefden erg met je mee als we hoorden van de tegenslagen in je leven, maar ondanks alles bleef je positief. Jouw doorzettingsvermogen was dan ook bewonderenswaardig. Bedankt voor wat je hebt betekend. Janneke, Sabine, Saskia, Barbara (docenten opleiding Ergotherapie, HAN)