Lieve Marina, Ongelofelijk zo plots. We gingen er gewoon van uit je na de zomervakantie weer te zien, samen te zitten rondom de tafel met ieders eigen geraaktheid, gedachten, emoties en spirituele zoektochten. Dankjewel voor altijd je eigen inbreng, jouw onverwachte invalshoeken, dankjewel voor vele jaren samen rondom de diepte en essentie van oude teksten en zingevingsvragen, lopen met onze woorden en aanwezigheid. We gaan woordenloos verder. Dankjewel ook voor je interesse en betrokkenheid bij ons kinderen en hun gezondheid en voor het delen over jouw kinderen en kleinkinderen. En dankjewel voor je hartelijke betrokkenheid bij onze Indiareis met gezin voor welzijn en jullie gulle actie daarbij. We nemen de diepe dankbaarheid daarvoor mee met ons, in verbinding met jou en Ton. Jouw hart voor kwetsbare groepen, je felheid als daar aan getornd dreigde te worden en je mooie eigenwijzigheid zie ik steeds voor me deze dagen. Wij wensen Ton en je kinderen en de rest van de familie veel liefde en kracht.

Zo'n 10 jaar geleden kom jij, Marina, bij ons in 't appartementencomplex wonen. We leren je kennen als een bevlogen vrouw met hart voor haar leefomgeving. Je wordt vrij snel bestuurslid van onze VVE en later maak je belangrijk deel uit van enkele commissies, waaronder de Commissie Schoonmaak die jij en ik samen bemannen. Jij onderhoudt de contacten en zet de puntjes op de i. We zijn bevriend geraakt en in mei 2013 nemen we deel aan dezelfde leesclub. Je bent zeer belezen en je inbreng is vaak erg verrassend! Het laatste boek dat jij mag voorbereiden is "Lang leven" van Karina Meeuwse. Het familieverhaal achter het grootste Chinese warenhuis van West-Europa, "Toko Dun Yong". Je vindt het héél bijzonder. "Lang leven............hoe wrang!!! 19 september 2014 wordt er een poëzieclub gestart, ook Ton doet mee, waarbij we zelfgekozen gedichten voordragen. Dat alles gelardeerd met zelfbereide gerechten en rijkelijk vloeiende wijn. Jij maakt hemelse Hemelse Modder! Afgelopen jaar ruimen jij en ik zwerfvuil op rondom de 3 flats en gedeeltes van de straten. "Op dit kleine stukje wel meer dan 20 peuken" roep je verontwaardigd! Ondertussen weet je óók te genieten van de complimenten die we krijgen en de praatjes die je met deze en gene maakt! We drinken koffie of een borrel bij elkaar...dan wordt er gelachen en wisselen we ondeugende meisjesdingen uit. Zo óók vrijdag 21 mei j.l. Je brengt een cadeautje voor me mee en een verjaardagskaart. Je schrijft o.a.: "Wat fijn weer een jaartje erbij. We gaan voor de 100, in goede gezondheid dan wel. Zet 'm op!" Dag lieve vriendin, dag lieve Marina

De afgelopen 10 jaar ben ik getuige geweest van de liefde tussen Marina en mijn vader. Ze heeft al mijn mijlpalen gevierd en altijd interesse getoond, terugkijkend had ik dat wat meer kunnen doen. We hadden zo onze meningsverschillen, maar ik ben haar enorm dankbaar voor de manier waarop zij van mijn vader heeft gehouden en mij, mijn broer en zus heeft geaccepteerd en omarmd als onderdeel van. Ze is familie en op die manier zullen we haar altijd herdenken.

Marina heeft een aantal jaren als vrijwilliger in de Terre des Hommes (kleding)winkel gewerkt en na een tijdje gestopt te zijn kwam ze terug als vrijwilliger in de nieuwe Terre boekwinkel aan de Vughterstraat. We hebben Marina leren kennen als een betrokken, intelligente en belezen vrouw die niet op de voorgrond wilde treden. Daarom is het ook zo lastig foto’s van haar te vinden, ze stond altijd ergens achteraan. Marina kwam geregeld in de boekwinkel. Onlangs was ze er nog, en elke keer weer zag ze een boek dat ze niet kon laten liggen, voor zichzelf of voor haar kleinkinderen. Terwijl ze al zoveel boeken had en er nog zoveel moest lezen, zei ze dan. Voor de kunstveiling die we in 2016 organiseerden als fondsenwervende en promotionele activiteit ter ere van de 50e verjaardag van Terre des Hommes Nederland doneerde ze de door haar gemaakte aquarel: 'Berenwagentje' en was daarmee onderdeel van het succes van die dag. De corona-epidemie maakte dat ze halverwege vorig jaar is gestopt als vrijwilliger in onze boekwinkel, maar wij hadden altijd in ons achterhoofd dat ze wel weer terug zou komen. Die hoop is helaas vervlogen. We gaan je missen Marina. Heel veel sterkte aan familie en vrienden.

Veghel, 27 mei 2021 Goede Ton, Vanmorgen kreeg ik je bericht over het heengaan van Marina. Ik ben er nog steeds beduusd van. Heftig geschrokken. Maar mijn schrik zakt toch in het niets vergeleken met wat jij nu moet doormaken. Want het allerergste lijkt mij toe dat je nu in één keer, zonder woorden van liefde, van danken, van verbondenheid met lege handen staat. Ineens zijn je stok en je staf je uit handen gevallen. In Genesis staat het verhaal van de mens die een ‘tegenover’ krijgt, een medemens om mee te leven. Die ‘tegenover ben je kwijt’. Zoeken je ogen haar nu, dan staar je in een leegte. Ik kende jullie alleen van het Leerhuis. Dus zeer oppervlakkig. Wel zag ik in Marina een sterke vrouw. Wie zal die vrouw vinden? Jij had haar gevonden in Marina. Zoals zij een ‘tegenover’ had gevonden in jou. Ik keek met plezier naar jullie beiden. Respectvol voor elkaar, blij met elkaar, transparant met elkaar. Zonder de dwang van aanpassing, maar tegelijkertijd naar elkaar luisterend. Zij vond in jou een anker van kennis waaraan zij haar leven vasthaakte. Jij werd, zo kwam het mij over, door haar met beide benen stevig op de grond gezet als je beladen met theologische lichtvoetigheid en filosofische Träumerei van ons als leerhuisgroep, dus ook van haar, dreigde weg te zweven in je eigen heelal. Het was feestelijk om mee te beleven hoe zij jou bij je lurven kon pakken. En dat gebeurde allemaal op een toon die mij bekoorde en tegelijk ontroerde. Als een voor jullie vreemde protestant voelde ik dan een psalmregel opborrelen: ‘Waar liefde woont, gebiedt de Heer zijn zegen’. Ik hoop dat met dat verouderde woord ‘zegen’ je de weg terugvindt via de herinneringen aan Marina naar het leven van alledag. Samen ook met haar kinderen. Pieter PS. Mijn herinneringen aan haar zijn die van een lieve vrouw die oprecht belangstelling uitstraalde naar mijn wel en wee, naar de lijfprobleempjes van de oude dag. Ik vond het een oppepper hoe zij mijn boekenwijsheid pareerde met haar gewone levenswijsheid zonder enige verheffing. Haar aanwezigheid zonder geneuzel was een weldaad. Dank je, Marina. PS 2. Ton, ik ken de kinderen van Marina uiteraard niet. Zij vielen buiten het Leerhuis-veld. Ik vraag jou hen van mijn waardering voor hun moeder in kennis te stellen.

Lieve Ton, kinderen en schoonkinderen, In de bijlage stuur ik jullie een foto van een vrolijke Marina. De foto is genomen in een kroegje in 's-Hertogenbosch ter gelegenheid van mijn 70ste verjaardag op 21 10 2013. Ik ken Marina al vanuit mijn jeugd. Ineke en ik waren van af de lagere school vriendinnen. We woonden in de zelfde straat, de Poelhekkelaan in Eindhoven. Ik kwam veel bij de familie Wirtz over de vloer en heb daar mooie herinneringen aan. Ik wens jullie ook mooie herinneringen aan Marina toe die jullie zullen vullen en sterken. Hartelijke groet, Mol Waltheer-Gijsbers

Ik heb de eer gehad om Marina bijna 10 jaar te kennen. Aan het begin moesten we aantasten wat onze rollen in mijn vaders leven voor ons betekenden. Ik kan me voorstellen dat er opeens drie tieners bij hebben niet makkelijk was. Wij waren al lang blij dat mijn vaders zoektocht naar liefde ten einde was. Dat er iemand was die van hem hield zoals hij is en zoals wij van hem houden. De daarop volgende zes jaar zag ik haar vaak, want eens per week was ik op de statenkwartier in den Bosch. Zij heeft vele van mijn ups and downs meegemaakt. We hebben gepraat over kunst en feminisme, maar ook over identiteit en alle 'drama' dat ik als een jong volwassenen ervoer. Zij was erbij toen mijn pa werd geopereerd en wanneer het minder goed ging tussen mijn ma en ik, maar ook bij iedere diploma uitreiking en verjaardag. Verder kon je zien hoe de relatie tussen mijn vader en marina opbloeide. Hoe zij hem dwong om buiten zijn schulp te kruipen en hij haar wereld verder uitbreidde met filosofie/theologie. Hoe ze hem dwong om beter voor zichzelf te zorgen en de wereld en hij haar wens voor vrijheid accepteerde. Soms kon ze te ver gaan met haar onderzoeken, maar dan was een liefdevolle blik van hem vaak genoeg. Hier zijn we dan, tien jaar later. Achteraf gezien is het niet heel lang. Vooral omdat we elkaar afgelopen jaar weinig hebben kunnen zien. Ik heb haar nog het goede nieuws kunnen vertellen dat er nog een kleinkind op komst was en ze was zo enthousiast en blij voor me pa en ik. Ze was altijd zo attent, met haar spontane berichtjes/kaartjes en wordfeud uitnodigingen. Ze was een goede en liefdevolle vrouw en ze zal gemist worden.

Op dinsdag 18 mei kwamen we met de tekengroep na lange tijd weer bij elkaar. Het was zo fijn om elkaar weer te zien en te spreken, niet wetende dat dat de laatste keer was dat we je zouden zien. Je was altijd geïnteresseerd in ieders verhalen en het was ook fijn om jou te horen vertellen. Ik ga je missen in ons groepje, maar in gedachten zul je altijd bij elke bijeenkomst aanwezig zijn. Ik wens Ton, jouw kinderen en kleinkinderen veel sterkte met dit plotselinge verlies.

Deze week ontving ik het overlijdensbericht van Marina… ik ben er stil van…wat verdrietig, zo plotseling. Herinneringen: In 1976 was ik voor het eerst bij -toen nog- Marina en Paul op de boot in Amsterdam, zwanger van mijn eerste kind… samen met Jeanne Marie ( ex-schoonzus ook nu nog mijn dierbare vriendin). Het was er gezellig en vooral hartelijk. Marina verwende me… met mijn dikke buik. Voor het symbolisch bedrag van 1 gulden kocht ik van hen een houten orgelpijpIn, die nu nog in ons huis staat… In de loop van de jaren kwamen we elkaar af en toe tegen.. de kunst en een goed gesprek verbond ons. In 2002 ging Marina met me mee op de schilder vakantie , die ik in Turkije organiseerde. Wat een heerlijk gedreven en enthousiast mens!! Tevergeefs zocht ik naar foto’s uit die tijd, maar in mijn hoofd bestaan de beelden nog. Daarna bleef het lang stil en hoorde ik soms via Jeanne Marie hoe het met haar was. En nu dit…. Partner, moeder, schoonmoeder, oma en zus … wat gaan jullie deze prachtige vrouw missen. Moge de lege plek die zij achterlaat een plek worden van dierbare herinneringen en liefde… dat wens ik jullie allen toe

Herinneringen. Marina, de jongste van mijn twee nichtjes uit Eindhoven, kinderen van tante Miet en ome Jules. Het was altijd reuze gezellig, als we als kinderen, meestal in de grote vakantie samen konden spelen. Ze vond het heel leuk, als ik voor haar piano speelde. Enige tijd geleden kon ze zich nog herinneren, dat ik speciaal voor haar een sonate van Mozart speelde. Het was de sonate in A, de sonate met de Turkse mars. Als we belden, sprak ze doorgaans over die vervlogen tijd. Op de verjaardagen mailden of schreven we meestal. Ze was een recht-door-zee type, kritisch, positief en belangstellend. Abrupt is het voorbij. Zo plotseling, zo pijnlijk, zo jammer... Lieve Ineke, lieve kinderen, kleinkinderen en beste Ton, heel veel sterkte voor allen en dat de herinneringen aan haar julie dierbaar mogen zijn. Thomas, Jeannette en neef Piet Bours

Ik ken Marina al heel lang. Ik kende ook haar ouders en de hele familie Wirtz. Ik was goed bevriend met Els Wirtz, een nicht van haar. We hebben elkaar teruggevonden in Den Bosch, bij de lunchconcerten. Marina was heel muzikaal, authentiek en artistiek. We hadden de laatste tijd een aantal keer gezellig contact. Ik heb jullie nooit ontmoet, maar wel veel over jullie gehoord. We speelden ook samen Wordfeud. Ongeveer vier weken geleden was ze nog bij mij op bezoek. We spraken toen af om snel iets leuks te gaan ondernemen. Daardoor schrok ik nog meer van dit onverwachte bericht. Ik zal haar zeker gaan missen!

"Ik ken Marina van de periode dat ze met haar gezin in Meerkerk woonde. We waren een groep vriendinnen, vier of vijf vrouwen met kinderen in dezelfde leeftijd. Door Marina ben ik toen ook lid geworden van Amnesty, ze was ook toen al zeer begaan met onrecht en wilde mensen helpen. Ze is later naar Schijndel verhuisd en ik naar Sittard. In het begin hielden we nog wel contact, maar dat is later toch verwaterd. Vorig jaar belde ze op, woonde inmiddels in Den Bosch en zouden we het contact weer herstellen. Helaas ,dat kan niet meer. Ik wens Carlijn en Wouter en ook Ton heel veel sterkte."

Beste Familie van Marina Wirtz, Gecondoleerd met het plotselinge verlies van Marina. Namens Terre des Hommes wil ik u sterkte, kracht en rust wensen de komende tijd. Ook wil ik u bedanken voor het mooie gebaar dat u als familie richting Terre des Hommes heeft gemaakt. Een warme groet, Linda ten Have