Jeannie was gedurende meer dan 60 jaar een studiegenote en vriendin van onze zus Nellie. En daarmee gedurende lange tijd een gewaardeerde huisvriendin van onze familie. Aan veel feesten, vakanties en uitstapjes nam ze deel. Op haar geheel eigen wijze, rustig, overdenkend, belangstellend. Als artieste en als mens was ze bijzonder. Toen ik 14 jaar was heeft ze me eens meegenomen naar een bedrijf dat industrieel hardsteen en marmer bewerkte. Het materieel dat ze, naast hout, op allerlei manieren heeft bewerkt. En door haar heb ik belangstelling gekregen voor beeldhouwen en voor het ambacht dat daaraan ten grondslag ligt. Wotruba en Giacometti waren haar favorieten.

De eerste herinnering aan Jeannie is “huize Winofré”. Een zomerhuisje in Helvoirt van de broers Wim (vader van Jeannie) en Noud + zwager Fred. Ik denk dat ik zo’n 10 jaar was (en Jeannie dus “al” 20 besef ik me nu maar voor mij voelde dat toen niet zo). Alle zomers trokken we als 2 gezinnen met opgroeiende kinderen wekenlang met elkaar op. Bijzonder! De lange tafel met plek voor minimaal 12 mensen, de slaapzaal met 3 x 2 stapelbedden en de zandverstuivingen met bossen. Jeannie was (toen) een paardrijliefhebster. Samen met mijn vader reden ze paard ergens in de buurt. Een andere mooie herinnering is de Kruisstraat 4 waar ze ooit woonde. Een prachtig huis met zorg aangekleed en veel kunst. Dat laatste was uiteraard van Jeannie. Ik zie me daar nog bewonderend naar kijken. Op de foto is ze uiteraard ouder maar die lach is wat me direct trof: die is niet anders dan 1962.

Wat een prachtig afscheid van Jeannie. Precies, zoals ze was. Ik ben dankbaar dat, vooral mijn moeder, deel heeft mogen nemen aan jullie familie. Peter, je hebt Jeannie precies omschreven zoals zij was. Ik wens jullie heel veel sterkte met het afhandelen van zaken, die nu volgen. Dankjewel voor je telefoontje en de mogelijkheid om het afscheid live mee te mogen maken.

Ode aan Jeannie! Met veel genegenheid denken wij terug aan de ontmoetingen met Jeannie, die we via (schoon)zus Nele jaren geleden leerden kennen. Een tengere vrouw voor wie geen steensoort te hard was. Het beeldhouwen, haar leven en haar passie, ondersteund door een eindeloos geduld met precisie en oog voor vakvrouwschap. Een van haar kunstwerken ‘architectuur’ liet zij jaren geleden plaatsen (onder haar toeziend oog: ‘een beetje naar links, een beetje naar rechts, nog een beetje…’) in onze tuin in Tilburg. Het is een parel in het groen, zeker als de zon haar lichtstralen laat vallen op het witte carrara marmer van het ontwerp met de kubistische kenmerken. Wij zullen dit werk koesteren tot in lengte van dagen. Wij wensen Jeannies’ familie veel sterkte en troostrijke herinneringen! Dank dat we vandaag op afstand bij haar afscheid konden zijn. Anton en Jeannemarie