Wat een geweldige vriendin is er niet mee! Els zat op Regina Coëli in Vught toen ik haar voor het eerst leerde kennen.... nou ja kennen is teveel gezegd. Ze zat in een hogere klas maar viel me toen al meteen op: vlot, erg knap, een donkere schoonheid. Iedereen wist wie ze was. Pas de laatste 15 jaar heb ik haar goed leren kennen. Ze kwam geregeld bij de films van Paul van Dongen in Vught. Daar kregen we bijzonder contact en vroeg ze me te kunnen helpen in mijn Kunsthuis Rosmalen. Dat heeft ze járen met veel plezier gedaan. Ze stond achter 'de bar' en was met iedereen aan het kletsen. Ze verkocht het ene drankje na het andere. Mensen bleven bij haar staan omdat ze voor iedereen belangstelling toonde en veel humor had. Na afloop van een concert, of het nu fado, blues of klassiek was, bleef Els nog hangen tot in de late uurtjes. Ze genóót van die momenten, dat persoonlijke contact met de musici. In de winter bij de open haard. Zo zijn er velen geweest die haar positivisme hebben mogen delen en haar niet zijn vergeten. Slim was ze ook want toen ze in de gaten kreeg dat haar geheugen haar in de steek liet heeft ze haar 'trukendoos' tevoorschijn gehaald. De namen van vriendinnen stonden in haar mobiel dus als je belde riep ze meteen vrolijk je naam! Altijd goede zin en afspreken. Inmiddels kende ze mijn Portugese vrienden en als ze hier in Nederland op bezoek kwamen werden Els en ik altijd getrakteerd op een lunch bij Visch in de stad! En na afloop bij haar nog even een wijntje uit de voorraad van haar vader. Dat waren nog eens tijden..... Anderhalve week geleden heb ik Els voor het laatst gezien. Haar hoofd hing naar beneden tussen haar schouders. Ik schrok. Haar ogen waren nog even mooi als vroeger maar ze had een afschuwelijke hoofdwond. Ze herkende me niet meer maar...... ze reageerde op mijn stemgeluid..... ik hoopte zo dat ze nog iets herkende...... Muziek was onze gemene deler.... dus laat ik maar geloven dat ze de klanken herkende! Ik moest wel een traan wegpinken .... zo kan het dus gaan in een leven..... maar de herinnering blijft aan die mooie, geestige, originele vriendin Els en die gedachten koester ik! Liefs, Cecile Potjes

Els had ook haar serieuze kanten! Els had mij uitgenodigd om, na de vakantie in Toledo bij Hetty van der Linden, de Spaanse taal beter onder de knie te krijgen. Van 1991 tot 1994 hebben wij samen in de schoolbanken gezeten. Ze heeft mij, toen ik ermee wilde ophouden, ernstig toegesproken: "Lenny we zijn hiermee begonnen en we maken het af!" Tijdens deze 'studiejaren' hebben we samen ook weer veel plezier gehad. Ik herinner me dat we om de beurt iets lekkers meenamen voor onder de pauze. Els nam als traktaties vaak een pak "aanpakkers" mee. Toch hebben we elkaar regelmatig serieus overhoord en we hebben samen het deelexamen van het atheneum gehaald met een 7 gemiddeld! Lenny Robben-Hollenberg